
Sa oras na maiipikit ko na ang dalawang luhaang mata, Paniguradong puso'y mapapanatag na Isipa'y maglalakbay kung saan ang sakit ng reyalidad ay hindi kailanman madarama sa lugar na paniguradong wala ang katulad mong ang tanging alam lang ay manakit ng damdamin. Hindi man permanente o panandaliang takas sa katotohanan, Malaking bagay na ang makawala sa bisig mong sakit ang dulot imbis na wagas na pagmamahal, Kaya mahal matutulog nako, umaasang kinabukasa'y maging katulad ng dati nating sitwasyon kung saan MAHAL MO RIN AKO. Blue. (C) Loisa's Photo
0 comments:
Post a Comment